Jak żyć z wrażliwością, interpretować miłość i trafnie obserwować ludzi. Refleksje Damiana Lange

Studio Olsztyn.com.pl odwiedził autor tekstów i wokalista olsztyńskich zespołów Transsexdisco oraz Romantycy Lekkich Obyczajów, Damian Lange. Podczas rozmowy, oprócz tematów muzycznych, pojawiło się również wiele szczerych przemyśleń artysty, o sobie, ludziach i relacjach we współczesnym świecie.

Damian Lange pochodzi z okolic Ciechanowa. Do naszego miasta przyjechał wiele lat temu, z okazji zorganizowanego, w wówczas legendarnym olsztyńskim klubie Come In, koncertu Myslovitz, w którym bardzo chciał uczestniczyć. Uroki stolicy Warmii i Mazur na tyle zachwyciły muzyka, że zdecydował się przenieść tu swoje życie i, jak zapewnił, w Olsztynie zamierza pozostać na stałe.

Artysta ma na swoim koncie zarówno albumy wydane ze swoimi zespołami, jak również płyty solowe. Utwory, które tworzy, oparte są na niezwykle trafnych obserwacjach społeczeństwa (tę tematykę porusza chociażby album „Socjofonia”), jak i siebie.

Młodzi romantycy - kreatywni, niepokorni, wrażliwi. Poznaj liceum plastyczne w Olsztynie.

To szkoła dla ludzi, którzy mają przede wszystkim talent plastyczny. Ten często wiąże się z dużą wrażliwością, niedostosowaniem, często celowym, do norm społecznych. Talent dający możliwość kreacji. Moc kreatywności - daje wolność. A młodzież realizująca swoją edukację w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych im. Erica Mendelsohna w Olsztynie rozwija tę wolność mądrze pod okiem bardzo kreatywnych nauczycieli.

Dlatego często przechodząc koło liceum plastycznego w Olsztynie, które mieści się przy ul. Partyzantów, widać kolorowych, młodych ludzi, często w nietuzinkowych strojach przy ciekawych rzeźbach z dziwnych materiałów. I o to chodzi - twórczość, działania kreatywne to oprócz normalnego programu liceum ogólnokształcącego - zadania uczniów.

W rozmowie z dyrektorem szkoły, Aleksandrem Kuberskim, nasz redaktor naczelny Krzysztof Szczepanik dowiaduje się m.in. jakie predyspozycje trzeba mieć, żeby do ''plastyka'' się dostać i jacy absolwenci szkoły zrobili światowe kariery, jako artyści.

Z głównym akcjonariuszem Stomilu porozmawialiśmy m.in. o finansowaniu profesjonalnego klubu piłkarskiego przez samorząd.

Wzorem poprzednich lat środki na drugoligowy Stomil Olsztyn nie znalazły się w projektowanym budżecie miasta. Stolica regionu, jeśli chodzi o wymiar wsparcia finansowego dla drużyny piłkarskiej, jest wyjątkiem w skali kraju. Dla porównania w budżecie Płocka na rok 2024 przewidziano 14,5 mln zł dla piłkarzy nożnych i 6 mln zł dla piłkarzy ręcznych.

W Olsztynie, póki co, mowa jest o 150 tys. zł dla piłkarzy (na promocję miasta poprzez sport), które miałyby zostać wydzielone z 400 tys. zł przeznaczonych dla siatkarskiego AZS-u. Z taką propozycją wyszedł radny Mirosław Arczak, członek komisji sportu w ratuszu.

Dlaczego podczas, gdy inne samorządy inwestują w swoje kluby piłkarskie miliony złotych, w Olsztynie dzieli się 400 tys. zł pomiędzy dwie drużyny? M.in. o to zapytaliśmy większościowego akcjonariusza Stomilu, Michała Żukowskiego. W rozmowe pojawiły się też wątki: inwestora z Bliskiego Wschodu, kosztownej hali Urania (w budżecie na 2024 dla spółki "Hala Olsztyn" przewidziano 6 900 000 zł), 30 mln zł rządowego dofinansowania na budowę stadionu miejskiego, powrotu do wielosekcyjnego Stomilu czy rundy jesiennej, która nie była najlepsza w wykonaniu "Dumy Warmii".

Egipt na mazurskich jeziorach. Bogumił Osiński wspomina Bogumił Osiński, szef Warmińsko-Mazurskiego Funduszu Filmowego, a wcześniej dziennikarz TVP Gdańsk, w rozmowie z redaktorem naczelnym, Krzysztofem Szczepanikiem

Bogumił Osiński to dziennikarz o pięknej biografii. Znawca sztuki filmowej. W swoim czasie dziennikarz telewizyjny. Kierownik oddziału TVP w Gdańsku. Zawsze jednak mieszkał w Olsztynie.

Od 1973 roku do 1984 roku pracował w kinematografii, w tym czasie tworzył i nadzorował pracę kin studyjnych na Warmii i Mazurach. Autor audycji "Był taki film" na antenie Polskiego Radia Olsztyn i Radia UWM FM. W latach 1984-1996 korespondent TVP w Olsztynie. Autor cyklu "Mistrzowie współczesnego kina". Ponadto w tym czasie zrealizował kilkanaście reportaży z planu filmowego m.in. Andrzeja Wajdy, Krystyny Jandy, Radosława Piwowarskiego, Sylwestra Chęcińskiego. Od roku 1992 relacjonował na antenie TVP2 przebieg festiwalu filmowego Berlinale. Autor także reportażu z ceremonii wręczenia Oscarów w roku 1994. Wtedy to troje polskich współpracowników Stevena Spielberga - Ewa Braun, Janusz Kamiński i Allan Starski - otrzymało złote statuetki za "Listę Schindlera".

Mikunda opowiada jak trudno jest podchodzić „do zdjęcia” płochliwe jelenie czy ostrożne wilki. A miejsc gdzie można to robić nieopodal Olsztyna jest wiele. Bo nasze miasto otaczają przecież olbrzymie kompleksy leśne. Obala też Mikunda mity na temat wilków będących wielu mitów zagrożeniem dla życia ludzi. Te zwierzaki bardzo niechętnie spotykają się z człowiekiem. O wiele groźniejsze są watahy wygłodniałych, zdziczałych psów. Bo te nie dość, że nie boją się człowieka to na dodatek potrafią być agresywne. Co jest szczególnie groźne jeśli działają w grupie.

Za najmądrzejsze zaś zwierzaki uważa kruki. Potrafią one współpracować przy wynajdywaniu pożywienia z innymi zwierzętami. Potrafią się też wzajemnie komunikować.

Krzysztof „Lesny” Mikunda jest także swoistego rodzaju wegetarianinem. Nie je mięsa ssaków. Jak bowiem można je podglądać, a potem je zjadać – tak twierdzi. Ale już mięsem drobiowym czy rybim nasz rozmówca nie wzgardza. Cóż, jakieś kompromisy żywieniowe trzeba czynić. Nawet jeśli jednym z żelaznych punktów jego poszukiwań fotograficznych jest podglądanie ptaków.

Prócz fotografii Krzysztof „Leśny” (to przezwisko nadali mu, znający jego hobby, przyjaciele) Mikunda uwielbia wytwarzać noże. Nie uważa, że produkuje tym sposobem jakąś groźną broń, bo jak podkreśla, 90% ofiar nożowników, to wynik operowania przez napastnika... nożem kuchennym