1 februari 2021.

Emma Hafkamp nam ontslag. Terwijl de carrièreladder omhoog wees.

Ze werkte als gz-psycholoog in het Antoni van Leeuwenhoek. Op een afdeling waar mensen aan het einde van hun leven zijn. Mooi werk. Zwaar werk. En onvermijdelijk: veel mensen die dingen graag anders hadden gedaan.

Die lessen nam ze mee.

Vandaag, 20 april 2026, verschijnt haar boek Spijtvrij Ondernemen. Over wat je vaak pas leert als het bijna te laat is en hoe je dat voorkomt. We zetten de podcast daarom vandaag online.

Emma begeleidt inmiddels ondernemers die worstelen met van alles. Maar ons gesprek ging eigenlijk over iets groters: de kunst van het leven. Dingen doen die bij je passen. Hoe dat nou precies werkt.

Emma is nieuwsgierig en zorgvuldig. Ze stelt haar oordeel uit om in verbinding te blijven. Dat merk je in elk antwoord.

Het werd een gesprek met allerlei omwegen. Die omwegen waren het mooiste eraan. Net als in het echte leven.

Spijtvrij ondernemen begint trouwens niet met een businessplan. Het begint met de vraag wat je later niet had willen missen.

Luister je mee?

16 augustus 1960.

Karin Rienstra kon geen specifieke dag aanwijzen waarop alles anders werd. Dus koos ze haar geboortedag. Want haar leven is één aaneenschakeling van verandering. (Net als bij ons allemaal)

Valutehandelaar. Woningcorporatie. Een huwelijk waarbij ze eigenlijk niet geacht werd te werken. Alleen met jonge kinderen, ergens in de kop van Noord-Holland.

Opnieuw aan het werk, weer nieuwe dingen van zichzelf lerend. Nieuwsgierig en enthousiast.

Ze is ook initiatiefnemer van Haven 5. Een buurthuis, maar dan door de mensen zelf. Karin begon het en zorgde er vervolgens voor dat het niet om haar draait. Wat eigenlijk precies zegt wie ze is.

Ze is niet gewend om over zichzelf te praten. Dat bleek. Na tien minuten kreeg ze een enorme hoestbui. Die zit gewoon in de podcast. Met een kleine pauze en een slok water.

Karin is lief. Nieuwsgierig. Ze doet steeds weer iets anders. Ze woont in hetzelfde complex als ik. We hebben het samen ontwikkeld. Zo heb ik haar leren kennen.

Ik denk dat de wereld er beter uit zou zien met wat meer Karins.

Luister je mee?

4 november 2008. Silicon Valley. Een zee van mensen. En ergens daarin staat Stella de Jager te kijken naar iets wat groter is dan een verkiezingsoverwinning.

Ze werkt dan al jaren in het uitgeversvak. Goede boeken, grote namen, nette cijfers. Maar terwijl om haar heen mensen huilen van hoop, voelt ze iets wat ze al langer weet maar nog niet hardop heeft gezegd: dit is niet waarvoor ik dit doe.

Obama won. Stella ook, al wist ze dat zelf nog niet.

In deze aflevering van De dag dat alles anders werd spreek ik met Stella de Jager, oprichter en uitgever bij S2 Uitgevers. Een uitgeverij die alleen boeken uitgeeft over hoe organisaties gezonder en menselijker kunnen worden. Geen toeval. Geen hobby. Een keuze met ruggengraat.

We praten over de dag die alles in beweging zette, over hoop als brandstof voor actie, en over wat ons nou eigenlijk gelukkig maakt. We zijn het niet altijd eens en dat maakt het gesprek alleen maar beter.

Fijn dat er mensen bestaan die de wereld beter willen maken. En daarbij zonder oordeel kunnen kijken naar anderen.

Dus op naar een betere wereld, mede met de verhalen die Stella de wereld brengt.

https://s2uitgevers.nl/over-ons/

Wil jij ook vertellen over de dag die voor jou van alles veranderde? erik@ergensvoorstaan.nl

Geboren en getogen in Rotterdam. Rond ons 32e vertrokken naar Amsterdam. Twee kinderen.

Annemiek Compagne en ik hebben opvallend veel gemeen. Totdat je hoort dat haar jongste, Mees, meervoudig gehandicapt is geboren.

En dan denk je misschien: wat erg. Wat moeilijk. Wat verdrietig. Hoe ga je met zoiets om?

Maar Annemiek is gewoon blij met haar kind. Zoals elke ouder blij is met z'n kind.

In deze aflevering vertelt ze hoe het nieuws kwam, wat ze leerde, van in het moment zijn, van loslaten, van wat het leven aanreikt en waarom ze haar verhaal deelt. Niet voor medelijden. Maar zodat mensen haar gewoon eens vragen: "Hoe is het nou met je?"

Want dat vindt ze ook gewoon fijn.

Na de opname liet ze me een video zien van Mees. Een ongelooflijk blije gast.

Ik had dat waarschijnlijk niet gezien als ik dit gesprek niet had gevoerd.

Luister je mee?

Alex, of Alexander Fielden (zijn 'stage name') maakte handgemaakte leren schoenen voor de high fashion. Zijn werk stond in de bolwerken van de mode-industrie, zijn ontwerpen waren wereldberoemd. Maar terwijl de buitenwereld naar zijn collecties keek, keek hij zelf naar een koelkast die drie opgroeiende zonen niet vanzelf vulden. Sterker nog, die helpen enorm met het leegmaken daarvan.

Vandaag is hij gewoon Alex. Geen achternaam, geen pretentie.

In deze podcast praat ik met Alex over de grillige tijdlijn van een makersbestaan. We bespreken de fases die voor zovelen van ons herkenbaar zijn: de tomeloze ambitie van een dertiger, de existentiële levensvragen van een veertiger en de meer beschouwelijke, rustige blik die komt kijken bij de vijftig.

Alex vertelt openhartig over zijn studio. Een plek waar hij 'gave dingen' maakte, maar die soms ook diende als schuilplaats om trauma’s niet aan te hoeven kijken. Het is de paradox van de kunstenaar: creëren vanuit passie, maar ook vanuit de noodzaak om te verdwijnen in het werk.

We hebben het over de bevrijding die ontstond toen de studio werd ingepakt. Over de rust van het werken als hovenier en zijn huidige rol als huismeester bij de Groene Afslag in Bussum. Het is het verhaal van de overgang van 'moeten presteren' naar 'mogen zijn'. Van een beroemde ontwerper naar een man die vanuit een andere plek in zichzelf weer zin krijgt om te maken.

Ik vond het een prachtig, eerlijk gesprek over de discrepantie tussen aanzien en werkelijkheid en over de moed die nodig is om je koers radicaal te verleggen.

Een aflevering voor iedereen die zich afvraagt of de weg die ze nu bewandelen nog wel de hunne is. En voor iedereen die nieuwsgierig is naar makers en maken.

23 april 2024. Voor de meeste 22-jarigen een gewone dinsdag. Voor Duco Mouw de dag waarop hij werd ingewijd in een boeddhistisch klooster in Indonesië.

Het is een contrast dat schuurt met onze verwachtingen. Je ziet een jonge student die economie studeert, maar je hoort de diepte van iemand die al een heel leven achter zich heeft. Als je me had verteld dat ik dit gesprek zou voeren met een tachtigjarige monnik, had ik het ook geloofd. (Inhoudelijk dan hè, zo slecht zijn mijn ogen ook weer niet)

In deze podcast duiken we samen de diepte in. We hebben het over wie we zijn als mens en wat ons nu werkelijk gelukkig maakt. Maar vooral praten we over zijn pad. Een pad dat bij de meesten van ons decennia duurt, maar waar Duco zich met een bijzondere snelheid en vol vertrouwen doorheen beweegt.

Wat me opviel, is de lichtheid waarmee hij naar het leven kijkt. Duco spreekt over beslissingen die eigenlijk geen beslissingen zijn, maar dingen die simpelweg gebeuren als je de stroom volgt. Hij kijkt zonder oordeel naar de wereld en naar zichzelf. Het is een zeldzame herinnering aan hoe belangrijk het is om van jezelf te houden en, misschien wel het allerbelangrijkste, om jezelf vooral niet te serieus te nemen.

Het is een gesprek geworden zonder de zwaarte die je bij dit soort thema’s verwacht. In plaats daarvan is het opwekkend, eerlijk en ontwapenend positief.

Heb je zin in een uur vol innerlijke drijf en een frisse blik op wat het betekent om mens te zijn? Dan kan ik je deze ontmoeting met Duco Mouw van harte aanraden.

Heb jij een moment waarop alles anders werd? En wil je daarover met mij in gesprek? Mail me. erik@ergensvoorstaan.nl

Het is 29 juni 1988. Een jongen van vijftien staat in de menigte bij een concert van Bruce Springsteen. Hij ziet niet alleen een muzikant; hij ziet een verbinder. Eén man die tienduizenden mensen meeneemt in precies dezelfde ervaring.

Op dat moment wist Tjerk Ridder het: dit wil ik ook, sterker nog: dit kan ik ook.

Jaren later vertrok hij van Utrecht naar Istanbul. Met een caravan, maar zonder auto. Trekhaak Gezocht. Het klinkt als een absurdistisch experiment, en dat was het ook. Maar onder de oppervlakte van die reis lag de zoektocht naar diezelfde verbinding die hij als tiener bij 'The Boss' voelde.

In deze podcast praat ik met Tjerk over die reis, over de theatervoorstelling en het boek die eruit voortkwamen, en vooral over de waarde van de toevallige ontmoeting.

We hebben het over de discrepantie tussen de buitenwereld en je eigen binnenwereld. Over hoe mensen naar je kijken als je daar staat met je caravan langs de weg, en wat jij op dat moment werkelijk vanbinnen ervaart. Het gaat over die diepe, innerlijke overtuiging om je hart te volgen en iets 'gaafs' te maken, simpelweg omdat het moet.

Ik ben ontzettend enthousiast over dit gesprek. De ontmoeting met Tjerk was er zo een die achteraf precies op het juiste moment bleek te komen. Inspirerend, eerlijk en vol overgave.

Luister de aflevering en ga vooral ook naar zijn voorstelling kijken. Je vindt hem hier: https://www.tjerkridder.com/

Muziek verbindt, maar de moed om te vragen om een trekhaak misschien nog wel meer.

Je hebt namelijk anderen nodig om verder te komen.

Heel veel plezier met deze aflevering

Wil je ook vertellen over de dag waarop voor jou alles anders werd? stuur met een mailtje erik@ergensvoorstaan.nl

Er zijn mensen die precies weten wat ze willen maken. Die hun carrière plannen als een route op Google Maps: start, bestemming, geschatte aankomsttijd.

Mette Hoekstra is dat niet.

Alle wegen leiden naar Rome, zegt men. Voor Mette gold het andersom: Rome was waar het begon. 2002. Niet met een plan, maar met aanwezig zijn. Amsterdam volgde. Dan Londen. Dan Spanje. Dan het Mejuffrouw Boomplein in Bussum, wat op zich al een bestemming is die je niet kunt verzinnen. (Maar die ze wel heeft helpen mee bouwen) Net als De Groene Afslag.

Onderweg ontwierp ze onder andere de Tony Chocolonely-reep, die iedereen wel eens heeft gegeten. Een reep die je herkent zodra je de naam hoort. Dat ontwerp zegt veel over hoe Mette denkt: niet vanuit het product, maar vanuit de mensen. Vanuit de gedeelde herinnering. Vanuit wat al bestaat voordat jij er iets aan toevoegt.

Dat is creëren op een manier die ik zelden zo helder heb horen verwoorden.

In ons gesprek voor De Dag dat Alles Anders Werd hadden we het over rommelmarkten, over ruimte maken, over werk dat voelt als werk en werk dat voelt als leven. Over liefde ook, want dat kon niet anders.

Maar wat ik meenam was iets anders.

Mette volgt haar hart. Niet als cliché, niet als Instagram-caption. Als navigatiemethode. Ze gaat ergens naartoe omdat het klopt, niet omdat het logisch is. En dat vraagt iets. Vertrouwen, namelijk. In jezelf. In het proces. In de rommel die er tussenin zit. Trouwens rommel blijkt dat ook heel vaak niet te zijn.

Ik weet niet of je dat kunt leren. Maar ik denk dat je het kunt oefenen.

Veel plezier met deze aflevering.

Meer over Mette https://www.studiomette.nl/

Wil jij mijn gast zijn? erik@ergensvoorstaan.nl