"Call it, friendo." No Country for Old Men versus Hell or High Water. Het lot in de vorm van een huurmoordenaar met een muntstuk versus een bank met een executiebevel. Javier Bardem met een veel te slecht kapsel tegenover twee broers met een veel te slecht plan. Twee neo-westerns over een Westen dat al lang gestorven is. Vier hosts. Twee films. Kop of munt. De verliezer krijgt het kapsel van Bardem.

"No women. No kids. That's the rule.” Drive versus Léon: The Professional. Ryan Gosling met een tandenstoker tegenover Jean Reno en zijn plant. Twee mannen van weinig woorden die hun vuisten laten praten. Twee films. Drie praatgrage hosts die nog geen vlieg kwaad zouden doen en één gevaarlijke zot.

Get in or Get out? Naar binnen sluipen tegenover naar buiten vluchten. Get Out versus Parasite. Jordan Peele oog in oog met Bong Joon Ho. Vier hosts. Twee films. En verdacht veel gedoe in kelders.

“Good afternoon, good evening and good night.” The Truman Show versus The Matrix. Een tv-show versus een computersimulatie. Jim Carrey versus Keanu Reeves. Vier hosts. Twee films. Eén vraag: red pill or blue pill?

"I'm an old broken-down piece of meat." The Wrestler versus The Smashing Machine. Mickey Rourke tegenover Dwayne Johnson. Aronofsky tegenover Safdie. Twee films over atleten die alles over hebben voor hun sport. En daar uiteindelijk ook alles voor betalen.

“What the hell did I just watch?” In aflevering twee staan Mulholland Drive en Lost Highway tegenover elkaar. Lynch vs Lynch. Droom vs nachtmerrie. Twee films die je bekijkt, daarna probeert te begrijpen en vervolgens nog eens opzet. Of nooit meer aanraakt. Vier hosts. Twee films. Eén regisseur. Ontelbaar veel interpretaties.

"Choose life." Of liever: vermijd heroïne. In de eerste aflevering van Split Screen leggen we Trainspotting en Requiem for a Dream naast elkaar. Danny Boyle versus Darren Aronofsky. Britpop versus strijkers. Euforie versus existentiële horror. Vier hosts. Twee films. Nul happy endings.

Great cinema. Poor judging.