Η Ιωάννα μεγάλωσε με ένα μεγάλο «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ». Αυτό ήταν απόρροια τόσο του κηδεμόνα που έπρεπε να φοράει 22 ώρες το 24ωρο λόγω μυοσκελετικών προβλημάτων όσο και των στερεοτύπων της πατριαρχικής κοινωνίας. Ένας άνθρωπος που μέσα από την ακινησία της λόγω του κηδεμόνα, έμαθε να σιωπεί(κυρίως εκεί που δεν έπρεπε) αλλά και να παρατηρεί.

Έχει αισθανθεί ντροπή πολλές φορές στη ζωή της και έχει υποτιμηθεί. Η ψυχοθεραπεία της έμαθε να οροθετείται και να μιλά. Φυσικά η τέχνη έδρασε και δρα ως σανίδα σωτηρίας, συμπληρώνοντας την ψυχοθεραπεία της. Μέχρι στιγμής δεν της έχει προκύψει κάποια συνθήκη σχεσιακή που να την εμπνεύσει για να κάνει ένα παιδί, ενώ θαυμάζει τις γυναίκες εκείνες που συνδυάζουν και δουλειά και παιδιά.

Η Άντα ενώ μεγάλωσε σε ένα σπίτι με δύο πολύ δυναμικές γυναίκες, τη μητέρα και τη γιαγιά της, της έλειπε η ανδρική παρουσία, αυτή του πατέρα της, λόγω του χωρισμού των γονιών της, πράγμα που ένιωσε ως έλλειψη, μετέπειτα στη ζωή της. Για ερωτική της σχέση δεν έχει πάει ποτέ σε ψυχοθεραπευτή.

Για όλα τα άλλα ναι. Της έχει κοστίσει πολύ το γεγονός ότι δεν μπορούσε να θέσει όρια, ενώ στα 40 της χρόνια, κατάλαβε ότι είναι «εντάξει» να μην ταιριάζει με όλους το οποίο έδρασε πολύ απελευθερωτικά. Θεωρεί πως ο γάμος είναι project και πως η ίδια απελευθερώθηκε μετά το γάμο διότι ήταν για εκείνη μια μορφή επιβεβαίωσης την οποία τελικά χρειαζόταν. Θεωρεί, πως μπορεί να μην ήρθε σε αυτή τη ζωή για να κάνει παιδιά.

Η Βαλέρια μεγάλωσε μέσα σε πολλά στερεοτυπικά κουτάκια. Χωρίς να μπορεί να προσάψει με σαφήνεια ευθύνες στους γονείς της, αναγνώρισε μεγαλώνοντας πως όλοι κάνουν λάθη, άθελά τους και αποφάσισε να κοιτάξει το μέσα της στην ηλικία των 40 της ετών, διότι ένιωθε κενή.

Ενώ βίωσε μια πολύ όμορφη εγκυμοσύνη, μετά τη γέννηση του γιού της, βίωσε μια πολύ σκοτεινή περίοδο, εκείνη της επιλόχειου κατάθλιψης όπου κανείς δεν μπορούσε να την καταλάβει, ούτε το επέτρεπε η ίδια. Δεν επέτρεψε ούτε να φανεί και δεν ζήτησε και βοήθεια.

Ο πατέρας του παιδιού της σήκωσε τα χέρια ψηλά όταν γεννήθηκε το μωρό, λάθος που παραδέχτηκε μετέπειτα στην ίδια. Ήταν μια πολύ σωστή μητέρα, όπως εξομολογείται η ίδια χωρίς όμως να αντλεί χαρά από αυτό κατά τη διάρκεια της επιλόχειου κατάθλιψης και μάλιστα αυτό το τραυματικό βίωμα ήθελε να το «διορθώσει», με την επιθυμία να φέρει στον κόσμο και άλλα παιδιά, πράγμα το οποίο δεν έγινε διότι με τον τωρινό της σύντροφο, ναι μεν υπήρχε η πρόθεση αλλά δεν θέλησε να μπει σε διαδικασία εξωσωματικών και δεδομένης της ηλικίας της δεν ήθελε να ρισκάρει στο να δημιουργήσει θέμα υγείας στο μελλοντικό της παιδί, ή στην ίδια.