In plaats van te proberen instellingen in het leven te roepen die door middel van zogenaamde “onpartijdige” procedures alle conflicterende belangen en waarden zouden verzoenen, zouden democratische theoretici en politici zich moeten richten op de vorming van een levendige “agonistische” publieke sfeer van geschil waar verschillende hegemoniale politieke projecten tegenover elkaar kunnen worden geplaatst. Dit is naar mijn mening het sine qua non voor een effectieve uitoefening van de democratie”

Op deze manier drukte de hedendaagse Belgische filosoof Chantal Mouffe uit dat conflict niet een bewijs is van het falen van de democratie, maar juist de motor.

Waarom is volgens Mouffe de liberale droom eigenlijk een nachtmerrie?

Hoe lijkt haar denken over wij-zij op dat van Carl Schmitt, maar verschilt het uiteindelijk toch fundamenteel?

Waarom moet de democratie meer op Feyenoord – Ajax gaan lijken?

Te gast is Marthe Kerkwijk

De denker die centraal staat: Mouffe

"Verpest de feministe de goede sfeer door op seksistische momenten te wijzen? Of legt ze de kwade gevoelens bloot die onder de goede sfeer verborgen, verdrongen of ontkend worden? Komen er kwade gevoelens de kamer binnen wanneer iemand zijn of haar woede over bepaalde zaken uit? Of zou woede juist het moment kunnen zijn waarop de kwade gevoelens die door de dingen heen circuleren, op een bepaalde manier naar de oppervlakte worden gebracht?”

Op deze manier breekt de hedendaagse filosoof Sara Ahmed een lans voor de killjoy feminism.

Waarom verzet Ahmed zich als queer fenomenoloog tegen “Theorie met een grote een T”?

Hoe worden problemen door middel van non-performativiteit onder het tapijt geveegd?

En waarom moeten we ophouden klagers tot het probleem te maken?

Te gast is Sofie Avery

De denker die centraal staat: Ahmed

“Tijd is schepping of het is niets”

Op deze manier drukte de Franse filosoof Henri Bergson uit dat tijd de bron van creativiteit is.

Wat is volgens Bergson het verschil tussen deze scheppende tijd en de meetbare tijd?

Waarom verhouden geest en lichaam zich tot elkaar als een violist tot een viool?

En waarom is lachen een vorm van maatschappijkritiek?

Te gast is Hein van Dongen

De denker die centraal staat: Bergson