Ενάμισι χρόνο μετά το ισχαιμικό επεισόδιο, ο Δημήτρης Σταρόβας μιλά και τοποθετείται επί παντός επιστητού. Η περιπέτεια της υγείας του άλλαξε δραματικά τα δεδομένα της ζωής του. Η συνεχής αναβλητικότητά του, του κόστισε στη ζωή του.

Ο φόβος προς τους γιατρούς και τα νοσοκομεία έγινε η αιτία να περιγράφει σήμερα, πως ήταν εκείνη η ημέρα που ενώ ένιωθε και άκουγε τα πάντα, ενώ δεν μπορούσε να κουνηθεί και να μιλήσει μέσα στο ασθενοφόρο κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο μετά το εγκεφαλικό. Παραδέχεται πως η ουσιαστική παραίτηση εαυτού, ξεκίνησε λίγο αφότου έγινε μέλος στους «Άγαμους Θύτες» και πως «συγχωροχάρτι» στα πάντα μέχρι στιγμής υπήρξε η δημοφιλία και το όνομά του.

Τα κιλά τον εμπόδισαν από χαρές στη ζωή του ενώ «δεκανίκι» στα πάντα και πάσο σε όλα τα ανοίγματα ήταν το ονοματεπώνυμό του. Μιλά για τη μητέρα του, τον τρόπο που ανατράφηκε και την απουσία του πατέρα του που τελικά, όπως λέει ο ίδιος, ήταν για καλό. Αναφέρεται στη σύντροφό του Άννα, το ενδεχόμενο ενός τρίτου γάμου, την κόρη του αλλά και τον Στάθη Παναγιωτόπουλο, τον παιδικό του φίλο τον οποίο αντίκρυσε με χειροπέδες.

Η Φανή μεγάλωσε σε ένα σπίτι με γυναίκες κατά βάση και τον πατέρα της. Ένα περιβάλλον με αγάπη και ειλικρίνεια χωρίς περιορισμούς και στερήσεις. Ο αθλητισμός για εκείνη και εν συνεχεία ο πρωταθλητισμός ήταν μια φυσική συνέχεια της ύπαρξής της που ενώ διεκόπη με το σκάνδαλο ντόπινγκ στο Πεκίνο το 2008 δεν την πτόησε από το να συνεχίσει την πορεία της. Το σκάνδαλο το μεταφράζει ως σχολείο και μάλιστα εντύπωση της έκανε η αγάπη και η στήριξη που έλαβε από τον κόσμο κατά τη διάρκεια αυτής της περιπέτειας.

Το τρέξιμο δεν ήταν τυχαία επιλογή στη ζωή της Μαρίας Πολύζου γιατί τελικά για εκείνη ήταν ο μοναδικός τρόπος να φύγει από τα σκοτάδια της σεξουαλικής κακοποίησης που βίωνε επαναλαμβανόμενα ως παιδί από τον πατέρα της.

Προσπάθησε να δώσει τέλος στη ζωή της, δύο φορές. Μια φορά στα 12 έτη της και την επόμενη στα 14 διότι δεν μπορούσε ούτε το σώμα ούτε και η ψυχή της να αντέξει τους βιασμούς από τον πατέρα της. Τόσο τα αδέρφια της όσο και η μητέρα της κακοποιούνταν από τον πατέρα της και η κατάσταση στο σπίτι της τρομακτική, απόκοσμη και εξαιρετικά βίαιη από όλες τις απόψεις.

Ο αθλητισμός και εν συνεχεία ο πρωταθλητισμός της χάρισαν τη διαφυγή που έψαχνε ούτως ώστε να κυνηγήσει τα όνειρά της και να μείνει πιστή σε αυτά. Η πρώτη φορά που είπε «μπράβο» στον εαυτό της δεν ήταν μετά τα αδιανόητα αθλητικά της κατορθώματα αλλά αφότου νίκησε τον καρκίνο. Μητέρα της θεωρεί την Παναγία ενώ με την βιολογική της μητέρα από μικρή ηλικία δεν ξαναμίλησε ποτέ.