ଏହି ଗପଟି ଜଣେ ଧନୀ ପିତା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବିଭିନ୍ନ ବିଚାରଧାରାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି । ବାପା ନିଜ ପୁଅକୁ ଗରିବଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖାଇ ନିଜର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗର୍ବ ଅନୁଭବ କରାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଫଳାଫଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଲଟା ହୋଇଥିଲା । ପୁଅର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରେ, କୃତ୍ରିମ ସୁଖ ସୁବିଧା ଅପେକ୍ଷା ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ସାମାଜିକ ସମ୍ପର୍କ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସମ୍ପତ୍ତି ଅଟେ । ସେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଖୋଲା ଆକାଶ, ଅସୀମ ଜମି ଏବଂ ପରସ୍ପରର ସହଯୋଗ ଅଛି, ସେମାନେ ହିଁ ପ୍ରକୃତରେ ଭାଗ୍ୟବାନ । ଏହି କାହାଣୀଟି ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ପ୍ରକୃତ ଧନ ବାହ୍ୟ ଚକାଚକ୍ୟରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଜୀବନ ପ୍ରତି ରଖୁଥିବା ସନ୍ତୋଷଜନକ ମନୋଭାବ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ । ଶେଷରେ, ପୁଅର ଏହି ନିରୀହ ତଥା ଗଭୀର ଚିନ୍ତାଧାରା ପିତାଙ୍କୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରାଇଲା ଯେ ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ କେତେ ଦରିଦ୍ର ।

ଏହି କାହାଣୀଟି ଜଣେ ବ୍ୟବସାୟୀ ଏବଂ ବିମାନରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଝିଅ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ଉପରେ ଆଧାରିତ। ବିମାନ ଚଳାଚଳ ସମୟରେ ପ୍ରବଳ ଝଡ଼ବର୍ଷା ଏବଂ ବିପଦ ଦେଖାଦେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସେହି ବାଳିକାଟି ସାମାନ୍ୟତମ ବିଚଳିତ ନ ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରହିଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟବସାୟୀ ଜଣକ ତା’ର ଏହି ସାହସିକତାର କାରଣ ପଚାରିଲେ, ସେ ଜବାବ ଦେଲା ଯେ ତା’ର ବାପା ହିଁ ସେହି ବିମାନର ପାଇଲଟ୍, ତେଣୁ ତା’ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି ଯେ ସେ ତାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଘରକୁ ନେଇଯିବେ। ଏହି ଘଟଣାଟି ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଅಚଳ ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ପ୍ରତିପାଦିତ କରୁଛି। ଶେଷରେ ଏହା ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଯଦି ଆମର ଆତ୍ମଶକ୍ତି ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭରସା ରହେ, ତେବେ ଆମେ ଯେକୌଣସି ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତିର ସହଜରେ ସାମ୍ନା କରିପାରିବା। ଏହି ଉତ୍ସଟି ଆମକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ଭୟକୁ ଦୂର କରି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ ଜୀବନ ପଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାଏ।

ଏହି ପାଠ୍ୟଟି ଆତ୍ମ-ଅନୁଶାସନ ଏବଂ ଲୋକଲଜ୍ଜା ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତ ରହିବାର ଗୁରୁତ୍ୱ ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରେ। ଏକ ସାଧୁଙ୍କ ଉଦାହରଣ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହା ଦର୍ଶାଏ ଯେ, ବାହ୍ୟ ଜଗତର ସମାଲୋଚନା ଅନୁଯାୟୀ ନିଜକୁ ବଦଳାଇଲେ ମନୁଷ୍ୟ କେବେବି ଶାନ୍ତି ପାଇପାରିବ ନାହିଁ। ଦୁନିଆର ଲୋକେ ସର୍ବଦା କିଛି ନା କିଛି କହିବେ, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ବରଂ ନିଜର ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରିବା ଏବଂ ମାନସିକ ସ୍ଥିରତା ରଖିବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସଫଳତା। ଏହି ଉତ୍ସଟି ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଲୋକଙ୍କ କଥା ଅପେକ୍ଷା ନିଜର ବିବେକକୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଶେଷରେ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଏବଂ ସଂସାରକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି ଗୋଟିଏ ପଥକୁ ବାଛିବାକୁ ପଡ଼ିବ ବୋଲି ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।