Ergebnis für "Poes, poes, poes..." in Literatur & Belletristik

As a successful boudoir photographer, Rayne lives a life behind the lens, capturing intimate moments for her clients. When she receives a booking from a mysterious couple, her life is about to change in ways she could never have anticipated.

A tutor becomes his younger female student’s art subject, but when he’s reluctant to undress, his student evens things up and offers to go bare too. Soon he’s seeing parts of her he never has before, and he’s getting very excited by it all.

She may be soft-hearted and bubbly, but Splatterpunk Award-winner Bridgett Nelson knows how to horrify. She knows how to disturb. And she sure as hell knows how to make you squirm. She proved it with A Bouquet of Viscera. And again with Poisoned Pink. Now she’s taking it to the next grisly level with Embracing the Profane, fifteen stories that will grab you by the throat… and rip it right out, one piece of viscera at a time. Want deviant sex? She’s got you covered. “Cherrified” is every man’s worst nightmare. Up for a little bestiality? “Can’t Be Tamed” is the one for you!

Deanna has already done so much more than she ever thought she would, but things get even crazier at the photoshoot! She’s so worked up by all the excitement that when she’s supposed to strike a sexy pose, she gets carried away. Things are about to go completely out of control.

His birthday. A camera. Some lingerie. Some imagination. A few rules...

De meest fantastische verhalen van Charlie Hedo, verteld door de sensuele, mysterieuze Miss Poes.

Waarvoor bel ik je nu weer? Hèhè Anne, je lieve echtgenoot...zou die een schommelpaard kunnen herstellen? Het is stuk. Een paard dat schommelt, op twee houten leggers. Die leggers zijn gebroken, - van het paard losgekomen, door mijn schuld. Mijn man had dat paard op de kop weten te tikken, Anne, hij heeft er weken naar gezocht, voor zijn neefje, dat morgen jarig is. Het is geen plastic rommel, nee, hij wou een degelijk houten paard dat met stielkennis is ontworpen en gisteren vond hij op internet eindelijk wat hij zocht.

Na een jaar lockdown richt iemand uit het dorp een illegaal feestje in. Murielle gaat er naartoe. Haar man John blijft thuis. Maar ze houdt hem telefonisch op de hoogte van een aantal belangrijke gebeurtenissen.

Murielle staat net onder de douche wanneer de bel gaat. S--t. De timmerman komt vandaag. Maar hij is nog veel te vroeg. Het moet iemand anders zijn. Laat maar bellen denkt ze, net wanneer de bel nog een keer gaat. Verdorie. Ze stopt met douchen, droogt zich af, wie aan de deur staat houdt de bel nu ingedrukt. Een zenuwachtig gedoe. Moet zij gauw een badjas aantrekken met daaronder niets? Of neemt ze toch nog de tijd om zich deftig aan te kleden. Als het de timmerman is, die kent ze niet goed genoeg.

The Zombie Apocalypse is upon us, and a small group of survivors take refuge in an old run down restaurant. Their personalities clash as their desires take hold, all while trying to survive the undead threat just outside their walls.

Murielle krijgt een koekje van eigen deeg. Wanneer ze bij haar minnaar langs gaat blijkt hij een afspraak te hebben met zijn arbeidsbemiddelaar. Michelle heet ze. Ze lijkt op Rachel Green toen die bij Bloomingdale's werkte. Knap en stijlvol. Niet alleen staat ze openlijk te flirten met Jean Claude, ze overtuigt hem om samen met haar zijn CV te verbeteren. De computer staat in de logeerkamer. Als de bemiddelaarster weg is komt Murielle te weten wat ze boven allemaal uitspookten, want Jean Claude doet precies hetzelfde bij haar.

Murielle heft alweer een van haar befaamde monologen aan. Haar minnaar breekt de dure fles gin die haar man van zijn moeder kreeg voor zijn verjaardag. De gin vormt een plas op de grond. Dat wordt schoonmaken. Jean Claude verdient een pak op zijn broek. Billenkoek. Poepsuiker. Maar hij is een man-man die dat niet zomaar over zich heen laat gaan. Wat hij zeker niet aanvaardt is dat de echtgenoot van zijn minnares zomaar eventjes in zijn eigen huis de wet komt stellen - het huis van de echtgenoot wel te verstaan.

In Voyeur en Hotwife is de voyeur niet wie je denkt, hoewel je er wel eens heel dichtbij zou kunnen zijn. Zo dichtbij dat je haar met je eigen ogen kan zien. Haar en haar minnaar en de vrouw die naar hen kijkt en de man die naar de vrouw die naar hen kijkt kijkt en de persoon die naar de man die naar de vrouw die naar hen kijkt kijkt kijkt. Dat ben je zelf.

Murielle geeft haar man John een lapdance die hij nooit meer zal vergeten al wordt hij zo oud als Jeanne Calment. Een van de sterkste erotische verhalen ever. Moet je gelezen hebben. Mannenporno voor vrouwen. Vrouwenfantasie voor mannen. De hele rimram geramrimd.

Murielle vertelt over de dag dat zij en haar man vrienden werden met Steve. Het was op vakantie in Spanje. Steve zocht contact met je in de bar van ons hotel, zegt Murielle tegen haar man. "Weet je dat nog John? Jij en Steve werden beste vrienden. Maar eigenlijk had ik hem de dag daarvoor al leren kennen. Dat wist jij niet. Dat wisten alleen Steve en ik."

Weet je wat? Wil je dat ik iets opbiecht? Een biecht...ben je zeker? Het is een biecht van een meisje dat heel stout is geweest. De biecht gaat over die keer toen we ruzie hadden. Je had na het sporten een paar biertjes gedronken en had een ongeluk met onze auto. Dat weet je nog...dat weet ik.

Vrouwen van mijn leeftijd zijn horny. Kun je het geloven John? Ik wist niet of ik hem een mep moest geven. Of een kus. Het prikkelde m’n zinnen wel een beetje. Dat moet ik eerlijk toegeven. Die combinatie van intellectualiteit en onbeschoftheid. Dat deed het hem wel een beetje. Hoewel ik helemaal niks van zin was. Ik had zijn lichaam nog niet gezien. Ik wist niet wat er onder dat hemd zat, onder die das, onder dat kostuumjasje van hem. Het spande wel een beetje.

Die keer toen jij, weeral vruchteloos, als eerste bij me thuis aan wilde komen. En je je auto parkeerde voor het huis. Je zag de auto van Jean Claude. Maar je zag de auto van Pieter niet staan. Dan waren mijn zusje en Pieter niet thuis. Want in die tijd weken ze geen seconde van elkaars zijde. Geen auto Pieter, geen zusje thuis bij m’n ouders.