சைவ சமயத்தின் ஆணிவேராக விளங்கும் இரண்டு மாபெரும் தூண்கள் பன்னிரு திருமுறைகள் மற்றும் மெய்கண்ட சாத்திரங்கள் ஆகும். இவை இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று சளைத்தவை அல்ல; ஒன்றை ஒன்று முழுமை பெறச் செய்பவை.1. பன்னிரு திருமுறைகள் (அனுபவ நிலை)

திருமுறைகள் என்பவை நாயன்மார்கள் தங்களுக்குக் கிடைத்த இறை அனுபவத்தை, பக்திப் பெருக்கோடு பாடல்களாகப் பாடியவை ஆகும்.

• இதில் தர்க்கமோ, வாதங்களோ இருக்காது. "இறைவா, நீயே எல்லாம், உன்னை விட்டால் எனக்கு வேறு கதியில்லை" என்ற முழுமையான சரணாகதி (Surrender) மட்டுமே இருக்கும்.

• இது பாமர மக்களும் எளிதில் புரிந்துகொண்டு, பாடி, இறைவனை வழிபடுவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட உணர்வுபூர்வமான வழிபாட்டு முறையாகும்.

2. மெய்கண்ட சாத்திரங்கள் (அறிவு நிலை)

'சாத்திரம்' என்றால் 'விதி' அல்லது 'இலக்கணம்'. திருமுறைகளில் நாயன்மார்கள் பாடிய பக்தி அனுபவங்களுக்கு, தத்துவ ரீதியாகவும், அறிவியல் ரீதியாகவும் தர்க்க வாதங்களோடு விளக்கம் அளிப்பவை சாத்திரங்கள் ஆகும்.

• பிற மதத்தினர் (புத்தம், சமணம், அத்வைதம்) சைவ சித்தாந்தத்தின் மீது வைத்த விமர்சனங்களுக்கு, அறிவார்ந்த முறையில் வாதங்களை முன்வைத்து சைவ சித்தாந்தத்தை நிலைநிறுத்த எழுதப்பட்டவை இவை.

• 14 சாத்திர நூல்களில் தலையாயது மெய்கண்ட தேவர் இயற்றிய 'சிவஞான போதம்' ஆகும். வெறும் 12 சூத்திரங்களில் (குறட்பாக்கள் போன்ற வரிகளில்) ஒட்டுமொத்த சைவ சித்தாந்தத்தையும் இது விளக்கி விடுகிறது.

ஒருங்கிணைந்த பார்வை: திருமுறைகள் என்பவை 'இலக்கியம்' என்றால், சாத்திரங்கள் அந்த இலக்கியத்திற்கான 'இலக்கணம்'. திருமுறைகளைப் படிப்பதன் மூலம் இதயம் தூய்மையடையும் (பக்தி); சாத்திரங்களைப் படிப்பதன் மூலம் அறியாமை நீங்கி அறிவு மலரும் (ஞானம்).