பண்டைய தமிழர்களின் வரலாறு, பண்பாடு, சட்ட முறைகள் மற்றும் இலக்கியங்களை அறிந்துகொள்ள உதவும் மிக முக்கியமான மூன்று வரலாற்றுத் தரவுகள் கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகள் மற்றும் கையெழுத்துப் பிரதிகள் ஆகும்.

இவை மூன்றும் வெவ்வேறான நோக்கங்களுக்காகவும், வெவ்வேறு காலகட்டங்களிலும் பயன்படுத்தப்பட்டன. இவற்றின் முக்கிய வேறுபாடுகள் கீழே ஒப்பிடப்பட்டுள்ளன

1. கல்வெட்டுகள் (Epigraphs)

கல்வெட்டுகள் பெரும்பாலும் பொதுமக்களின் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டவை. அரசரின் புகழ் பாடும் 'மெய்க்கீர்த்தி', ஊர் சபைகளின் தேர்தல் முறைகள் (உதாரணம்: உத்திரமேரூர் கல்வெட்டு), வணிகக் குழுக்களின் செயல்பாடுகள், மற்றும் கோயில் வரவு-செலவுக் கணக்குகளை இவை ஆவணப்படுத்தின

2. செப்பேடுகள் (Copper Plates)

செப்பேடுகள் என்பவை பண்டைய காலத்து 'பத்திரப் பதிவுகள்' (Property Registrations) எனலாம். அரசன் ஒரு நிலத்தை தானமாக வழங்கும்போது, அந்த நிலத்தின் எல்லைகள், யாருக்கு வழங்கப்படுகிறது, அதற்கான வரிச்சலுகைகள் என்னென்ன என்பவை செப்பேடுகளில் மிக நுணுக்கமாகப் பொறிக்கப்பட்டன. இது தனிநபரின் பாதுகாப்பில் இருக்கும் சட்ட ஆவணமாகச் செயல்பட்டது. பாண்டியர்களின் வேள்விக்குடிச் செப்பேடும், சோழர்களின் அன்பில் செப்பேடும் இதற்குச் சிறந்த உதாரணங்கள்

3. கையெழுத்துப் பிரதிகள் (Manuscripts / ஓலைச்சுவடிகள்)

நம்மிடம் இன்றுள்ள தொல்காப்பியம் முதல் சிலப்பதிகாரம் வரையிலான அனைத்துச் சங்க இலக்கியங்களும் ஓலைச்சுவடிகள் மூலமாகவே நமக்குக் கிடைத்துள்ளன. ஒரு ஓலைச்சுவடியின் ஆயுட்காலம் சுமார் 200 முதல் 300 ஆண்டுகள் மட்டுமே. எனவே, பழைய சுவடி அழியும் முன், புலவர்களும் அறிஞர்களும் அதனைப் புதிய சுவடியில் 'படியெடுத்து' (Copying) தலைமுறை தலைமுறையாகப் பாதுகாத்தனர்