இந்தியத் தத்துவ மரபில் (வேதாந்தம்), உபநிடதங்கள், பிரம்ம சூத்திரம், பகவத் கீதை ஆகிய மூன்றிற்கும் உரை எழுதி, இந்து மதத்தின் மூன்று மாபெரும் தத்துவங்களை நிலைநிறுத்தியவர்கள் சங்கரர், இராமானுஜர், மற்றும் மத்வாச்சாரியார் ஆவர்.

இறைவன் (பரமாத்மா), உயிர் (ஜீவாத்மா), மற்றும் உலகம் (ஜகத்) ஆகிய மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று எத்தகைய தொடர்புடையவை என்பதை இவர்கள் மூவரும் வெவ்வேறு கோணங்களில் விளக்கியுள்ளனர்

1. ஆதி சங்கரர் - அத்வைதம் (Advaita)

• பொருள்: 'அ' + 'த்வைதம்' = இரண்டு அல்லாதது (Non-dualism).

• கோட்பாடு: பிரம்மம் (இறைவன்) மட்டுமே முழுமையான உண்மை. நாம் காணும் இந்த உலகம் 'மாயை'. இருட்டில் கிடக்கும் கயிற்றைப் பார்த்துப் பாம்பு எனப் பயப்படுவது போல, அறியாமையால் இந்த உலகை உண்மையாகப் பார்க்கிறோம்.

• சாராம்சம்: மனிதனுக்குள் இருக்கும் 'ஜீவாத்மாவுக்கும்', பேரண்டத்தை ஆளும் 'பரமாத்மாவுக்கும்' எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அஞ்ஞானம் விலகும்போது, "அஹம் பிரம்மாஸ்மி" (நானே பிரம்மம்) என்ற ஞானம் பிறக்கிறது.

2. இராமானுஜர் - விசிஷ்டாத்வைதம் (Vishishtadvaita)

• பொருள்: விசிஷ்ட + அத்வைதம் = சிறப்பம்சங்களுடன் கூடிய ஏகத்துவம் (Qualified Non-dualism).

• கோட்பாடு: சங்கரரைப் போல உலகை மாயை என்று இவர் மறுக்கவில்லை. உலகமும், ஜீவாத்மாக்களும் மாயை அல்ல, அவையும் உண்மையானவை. ஆனால், அவை தனித்து இயங்குபவை அல்ல; எப்படி உடல் உயிரைச் சார்ந்து இயங்குகிறதோ, அதுபோல உலகமும் உயிர்களும் இறைவனின் உடலாக/அங்கமாகச் செயல்படுகின்றன.

• சாராம்சம்: இறைவனை முழுமையாகச் சரணடைதல் (சரணாகதி / பிரபத்தி) மட்டுமே முக்திக்கு ஒரே வழி.

3. மத்வாச்சாரியார் - த்வைதம் (Dvaita)

• பொருள்: த்வைதம் = இரண்டு / இருமை (Dualism).

• கோட்பாடு: அத்வைதத்திற்கு நேர் எதிரான தத்துவம் இது. இறைவன் வேறு, ஜீவாத்மா வேறு. முக்தி அடைந்த பிறகும் கூட, ஒரு ஜீவாத்மா இறைவனுக்குச் சமமாக முடியாது. உலகம் முழுவதும் உண்மையானது.

• சாராம்சம்: இறைவன் எஜமானன், மனிதன் அவனது தொண்டன் (தாசன்). தூய பக்தியின் மூலம் தொண்டு செய்து மட்டுமே இறைவனின் கருணையைப் பெற முடியும்.