Redelijkheid voelt als de-escalatie.

Nog één mail. Nog één toelichting. Nog één poging om het netjes te houden.
In langdurige dossiers kan dat precies het moment zijn waarop timing belangrijker wordt dan inhoud.

Niet alles kan.
Maar zelden is alles voorbij.

Er komt een moment waarop doorgaan niets meer oplevert.
Niet omdat alles is opgelost, maar omdat extra woorden het kader niet meer vergroten.

In deze aflevering gaat het over stoppen als vorm van regie.

Niet alles kan.
Maar zelden is alles voorbij.

Regie wordt vaak pas gezocht wanneer iets al is vastgelegd.In werkelijkheid begint regie eerder, op het moment dat iets nog niet op papier staat.
Deze aflevering gaat over wat je kunt voorkomen voordat corrigeren nodig wordt.

Niet alles kan.
Maar zelden is alles voorbij.

Er komt een moment waarop bijna alles vast lijkt te liggen.
Wat dan soms nog wél kan, is bepalen waar je niets meer toevoegt.
In deze aflevering gaat het over positie behouden wanneer afdwingen niet meer werkt.

Niet alles kan.
Maar zelden is alles voorbij.

Meer zeggen voelt logisch.
In complexe dossiers ontstaat effect vaak juist door minder toe te voegen.
Deze aflevering gaat over reduceren als strategische beweging.

Niet alles kan.
Maar zelden is alles voorbij.

Altijd reageren voelt actief en betrokken.
Voor een systeem wordt dat voorspelbaar.
En voorspelbaarheid verkleint handelingsruimte.

Niet alles kan.
Maar zelden is alles voorbij.

Empathie voelt menselijk.
Systemen reageren daar niet op.
Systemen reageren op consistentie en voorspelbaarheid.
In deze aflevering gaat het over waarom wisselend handelen positie kan kosten.

Niet alles kan.
Maar zelden is alles voorbij.

Zwijgen en verdwijnen zijn niet hetzelfde.
Strategisch zwijgen kan beschermen.
Verdwijnen kost positie.
In deze aflevering gaat het over dat onderscheid.

Niet alles kan.
Maar zelden is alles voorbij.