Piąty sezon podcastu inaugurują dwa skoki na głęboką wodą. Pierwszy – to nowy format wideo, drugi – wyjście poza bańkę. Bez tezy podpartej linią programową słucham, co w temacie cielesności, odczuwania wstydu, nagości (faktycznej i metaforycznej), a także dbania o swoje zdrowie i wygląd mają do powiedzenia mężczyźni. Normcore’owcy, którzy myślą „po męsku”, ale zdecydowanie odcinają się od męskości toksycznej. Moimi gośćmi są członkowie podcastowego kolektywu „Nieautoryzowani”, którzy słyną ze zwykłych rozmów o niezwykłych rzeczach. I wspaniałego poczucia humoru. Zapraszam na mój własny roast.

Podcastu „Beauty Roast & Toast” możesz posłuchać na platformach Spotify, Apple Podcasts oraz oglądać na YouTube.

Razem z Kają Gołuchowską, dziennikarką, twórczynią cyfrową, prowadzącą podcast „Rok dla ciała” i założycielką Nienawidzę Biegać Run Club, próbujemy odpowiedzieć na pytanie, które pozostaje w sferze myślenia życzeniowego: Czy wellness może dziś istnieć bez napędzania konsumpcjonizmu? I jak stał się nowym luksusem? Czy dbanie o dobrostan jest dziś możliwe tylko dla osób uprzywilejowanych? Wskazujemy, co źle robią kluby fitness, dlaczego naszą dobrą relację z ciałem określa nie tylko jak, ale czy w ogóle o nim myślimy i jakie dobre oraz złe wzorce w wellnessie promują media społecznościowe. Mam nadzieję, że po wysłuchaniu tego odcinka będziecie wiedzieć, jaka rzecz sprawia, że czujecie się wolni.

Taylor Swift to już nie imię i nazwisko, lecz zjawisko. – Biografia Taylor Swift świetnie nadaje się do studiowania zmian w czasach, w których żyjemy. Tego, jakie subtelne kulturowe przesunięcia mają miejsce i jak reinterpretuje się wizerunek kobiet, a w szczególności feminizm – mówi Karolina Sulej, reporterka, aktywistka, antropolożka i zadeklarowana swiftie, która na dwa tygodnie przed aż trzema koncertami piosenkarki w Warszawie wydała książkę „Era Taylor Swift”. Rozmawiamy o dziewczyńskim wizerunku w rozerotyzowanej branży, konsekwencji, ale też obsesyjnej samokontroli. Analizujemy, dlaczego dziś rozmawiamy o cielesności, a nie, jak w latach 90., o looku ikon popkultury. W końcu – jaki wpływ na politykę, kulturę i środowisko ma i będzie mieć w kolejnych latach „człowiek roku” magazynu „Time”.