“Çocuktum. 20 kuruş fazla kazanmak için sinemalarda 'Haydi buz gibi su' diye bağırarak su satıyordum. Bir gün koltukta oturan bir adam birden yerinden kalktı. -'Sus ulan eşek, seni mi dinleyeceğiz.' diye suratıma 4 tokat attı. Ve o yediğim tokatlar beni buralara kadar getirdi.” İbrahim Tatlıses

“İnsan sevdigini ölümüne sever.” İbrahim Tatlıses

“Ben kulun değil miyim?”

“Eli, eli, lema sabachtani / Tanrım, tanrım, niçin beni terk ettin?” Matta 27:46, Markos 15:34

"Bilge, Bilge, beni neden bıraktın?"Hikmet Benol, Tehlikeli Oyunlar

“Yemin olsun kuşluk vaktine, kararıp sakinleştiğinde geceye ki Rabbin seni bırakmadı ve sana darılmadı” Duha Suresi, 5. Ayet

“You check out guitar George, he knows all the chords

Mind, it's strictly rhythm, he doesn't want to make it cry or sing

They said an old guitar is all he can afford

When he gets up under the lights to play his thing” Sultans of Swing, Dire Straits

Don Quijote, bir parodinin sınırlarını aşar ve modern anlatının temel meselelerini sahneye taşır: Dilin dünyayı nasıl çarpıttığı, ideallerin nasıl bir yanılsama gücü taşıdığı, hakikatin çoğu zaman anlatı içinde üretildiği ve okurun bu üretimin aktif bir parçası olduğu… Don Quijote, yalnızca “yel değirmenlerine saldıran” gülünç bir adamın hikâyesi değil; insanın, metinlerin ve ideallerin/hayallerin dünyayı kurma/kurgulama biçimlerine dair hâlâ çok güncel bir soruşturma.

Bu eksen üzerinde kahramanın kendini ne şekilde oluşturduğunun izini sürüyoruz. Yazar da okurla özdeş, o da Don Quijote’ nin izini sürüyor. Karakterin “yaratılış”ı okurun gözleri önünde gerçekleşiyor… Olmak (being) rahattır, dönüşmek (becoming) risklidir ve onları korkunç devler sanarak yel değirmenlerine saldırma ihtimali her zaman vardır.”.

https://open.spotify.com/track/7mufTLdk3CQw0dKH43QZeu?si=339a7f15344e46c5

https://www.youtube.com/watch?v=yTcsgxU9jsA

https://hudsonreview.com/2015/10/don-quixote-or-the-art-of-becoming/

Baht Dönüşü yeni yayın döneminde, “Seçenekler gerçekten tükendi mi?” ve “Kaderin ya da çağın koşullarının elinde gerçekten birer oyuncak mıyız?” sorularına yanıt arayacağız. Sanat eserlerinin, özellikle de edebiyatın, neden uyumdan ve mutlu sonlardan ziyade “çelişki, çatışma, mutsuzluk ve kayıptan” beslendiğini ya da bahsettiğini; kaderi bir kenara bırakıp kayıplarımızın ardından tuttuğumuz yas veya zaman zaman içinden çıkamadığımız melankoli süreçlerinde kendimizi yitirmeden ilerlerken, bizi karanlık yerlere sürüklese de neden yine de edebiyat, müzik ve sinemaya sığındığımızı ele alacağız.