Vanaf Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) zijn we in de greep van het verlangen naar echtheid en authenticiteit. Naar de natuur, naar spontaniteit, jeugd, vriendschap en liefde. Meer dan 300 jaar geleden werd Rousseau geboren, maar de uitvinder van het ik is nog altijd onder ons. Dankzij sociale media snappen we meer dan ooit dat we onszelf moeten spelen. Denk ook aan de geregisseerde echtheid van het programma Boer Zoekt Vrouw en de door mediatraining gestuurde oprechtheid van de politicus. Er loopt een rechte lijn van Rousseau naar de smiley en andere emoticons.

Maar authenticiteit is onmogelijk. Dat laat hij onbedoeld zien. Vooral in zijn eigen leven, waarover hij uitvoerig schrijft. De paradoxen daarin zijn niet te wijten aan de dwarsheid van deze soms hysterische filosoof, maar aan het verlangen naar echtheid zelf. Eerlijkheid leidt tot hypocrisie, heimwee naar de natuur tot aanstellerij. In zijn hoorcollege zet Maarten Doorman uiteen hoe we nog steeds in zulke verlangens vastzitten en vraagt hij zich af of we kunnen ontsnappen aan de erfenis van Rousseau.

Opgenomen bij Bob Kommer Studio’s.

Inhoudsopgave:

1. H1. Rousseau’s Bekentenissen
2. H2. Authenticiteit. Descartes en Augustinus
3. H3. Rousseau en de natuur
4. H4. De erfzonde van het authentieke
5. H5. Rousseau en de cultuur
6. H6. Rousseau en de kinderen
7. H7. Nog eens: Émile
8. H8. Rousseau, de media en wijzelf
9. H9. Kunst en authenticiteit
10. H10. Eerlijkheid in de politiek
11. H11. Onder het juk van de authentieke leerervaring
12. H12. Reclame, voedsel, toerisme
13. H13. Valkuilen van de nostalgie
14. H14. Rousseau’s verlangen en Charles Taylor
15. H15. Biologisch voedsel: traditie en kwaliteit
16. H16. Vooruitgang als traditie met kwaliteit