Piyanoda yazılmış gibi bu öyküler. İnsanın içine, ta süveydaya ilerliyor ve orada kelimelerin kendi hayatımızın izlekleriyle birleştiği bir müzik yaratıyor. Her okuyuşta başka bir müzik. Çünkü deneyimlerimizle birlikte öyküleri içselleştirişimiz de değişiyor.

Bazen de güm diye bir davul çalıveriyor, hele ki öykülerin sonlarında. O ses önünden öylesine geçip gittiğimiz insanlara bakarken içimizde çınlamaya devam ediyor. Derken hep aynı soru yankılanıyor: “Bu kadar aşina olduğumuz hayatlarda biz bunları nasıl gözden kaçırdık?” Semih Erelvanlı insanı, insanlığımızı ince sızılardan, dünya ağrılarından yakalıyor.

Aklımıza akıl, dilimize yenilik katarak berrak ve yalın bir dille su gibi akıyor ama nehrin içindeki taşların yerini göstermeyi de ihmal etmiyor. Netameli konularla uğraşmakta benzersiz bir cesareti var Erelvanlı’nın. Eskiyi anlamayı, yeniye ulaşmayı, vicdanı, adaleti ve edebi lezzeti gümüş terazisinde her bir kelime için tek tek teraziye koyuyor.

Terazi… İşte bu kelime onun yazarlığında en çok dikkati çeken öğe oluyor.

Bir denge ve doz ustası Semih Erelvanlı. Bu, yazarlığının en temel farkı. Bebek Arabasında Ayvalar kendine has bir yazarın tarzıyla, yüksek edebiyat ve insani yalınlığın, sıcaklığın hazlarıyla buluşmak isteyenler için…. Dünyaya kanat ağrısıyla gelenlerin uçarken de konarken de keşfetme heyecanını ve tutkusunu yaşaması için…