Deniza Miftari – Tussenin | Schrijven over wat tussen twee werelden valt. Titelbild

Deniza Miftari – Tussenin | Schrijven over wat tussen twee werelden valt.

Deniza Miftari – Tussenin | Schrijven over wat tussen twee werelden valt.

Jetzt kostenlos hören, ohne Abo

Details anzeigen
Toen Deniza Miftari als zesjarig meisje met haar familie uit Kosovo vluchtte, liet ze niet alleen een land achter, maar ook een toekomst die er nooit zou komen. In België groeide ze op in de veiligheid van een nieuw leven — met de schaduw van een oud verhaal dat bleef meeluisteren. In haar debuut Tussenin verkent ze identiteit, migratie en de onzichtbare erfenis van oorlog: een getuigenis én een uitnodiging om zachter te kijken naar wat migratie met mensen doet, en naar de generaties die tussen werelden in leven. In deze eerste aflevering van Kom Maar Dichter gaan we voorbij de flaptekst — naar het proces, de twijfels en de inzichten die blijven hangen. Deniza wist al lang dat ze ooit zou schrijven, maar niet dat het nu al zou zijn. Tot een journaliste haar terloops vroeg: heb je er ooit aan gedacht een boek te schrijven? Die ene zin wakkerde een vuur aan dat er al sinds haar bibliotheekjaren brandde. Binnen een jaar — een deadline die ze zichzelf oplegde — werd Tussenin geschreven: een boek dat ze miste in haar eigen boekenkast, omdat het over de Kosovaarse identiteit in de diaspora simpelweg nog niet bestond. We praten over het verlangen naar een thuis dat tegelijk niet helemaal meer bestaat, en over het zorgvuldige onderscheid tussen patriottisme en nationalisme dat ze in het boek maakt. Over schrijven op plekken die ertoe doen — het hoofdstuk over terugkeren naar Kosovo schreef ze bewust in het huis van haar grootvader, omdat bepaalde gevoelens zich in België niet laten oproepen. Over de kostbare gesprekken met haar moeder, die verhalen over de vlucht en de oorlog vastlegden die anders verloren dreigden te gaan. We hebben het ook over de keuze om het boek naar het Albanees te vertalen — niet zomaar een vertaling, maar een manier om iets terug te geven aan haar moeder en aan een generatie ouders en grootouders die het anders nooit zouden kunnen lezen. Over racisme en de moed om het te benoemen, ook na een leven lang de boodschap dankbaar te zijn en niet op te vallen. Over schaamte, assimileren in twee werelden, en het ongemak teruggeven aan wie het veroorzaakt. Over schuld als motor. En over de ode aan haar vader, acht jaar geleden overleden, die haar als Kosovaars meisje leerde rechtop te staan — en aan wie het slothoofdstuk laat zien dat Tussenin uiteindelijk een ode is aan hem, aan haar ouders, en vooral aan het tussenin-zijn zelf. Tussenin van Deniza Miftari was de aanleiding voor dit gesprek. Wil je geen enkele aflevering missen? Abonneer je op Kom Maar Dichter via je favoriete podcastkanaal, en schrijf je in op The Conversation Layer — dan belanden de gesprekken, transcripties en extra reflecties meteen in je inbox. Kom maar dichter. We luisteren samen verder. --- When Deniza Miftari fled Kosovo as a six-year-old girl, she left behind not only a country, but a future that would never come to be. In Belgium she grew up in the safety of a new life — shadowed by an old story that kept listening in. In her debut Tussenin ("In Between") she explores identity, migration and the invisible inheritance of war: a testimony, and an invitation to look more gently at what migration does to people, and at the generations who live in between worlds. In this first episode of Kom Maar Dichter, we move past the back-cover blurb — toward the process, the doubts, and the insights that linger. Deniza had long known she would write one day, but not that it would be now. Until a journalist asked her, almost in passing: have you ever thought about writing a book? That single question rekindled a fire that had been burning since her childhood library years. Within a year — a deadline she set herself — Tussenin was written: a book she had missed in her own bookshelf, because the story of Kosovar identity in the diaspora simply didn't exist yet. We talk about the longing for a home that at the same time no longer quite exists, and about the careful distinction she draws between patriotism and nationalism. About writing in places that matter — the chapter on returning to Kosovo she wrote deliberately in her grandfather's house, because certain feelings can't be summoned in Belgium. About the precious conversations with her mother, which captured stories of the flight and the war that might otherwise have been lost. We also talk about her choice to translate the book into Albanian — not merely a translation, but a way of giving something back to her mother and to a generation of parents and grandparents who would otherwise never be able to read it. About racism and the courage to name it, after a lifetime of being told to be grateful and not to stand out. About shame, assimilating in two worlds, and handing the discomfort back to those who cause it. About guilt as an engine. And about the ode to her father, who died eight years ago, who taught her as a Kosovar girl to stand tall — and to whom the closing chapter reveals that Tussenin is ultimately an ode: to him, to her parents, and above...
adbl_web_anon_alc_button_suppression_t1
Noch keine Rezensionen vorhanden