Bazen bir koku, bir evin değiştiğini söyler…
Ama aslında değişen bizizdir.

Bu bölüm, anneliğe geçişin görünmeyen eşiklerini anlatıyor.Bedenin bir bedene, ruhun başka bir ruha yuva oluşunu.Evlerin kokusu değişir çünkü biz içten içe dönüşürüz. Bu dönüşüm bazen bir vanilya kokusuyla, bazen bir gözyaşıyla fark edilir.

Yeni doğan bir bebekle birlikte yalnızca gündelik yaşam değil, zaman, hafıza, anlam ve benlik duygusu da yeniden şekillenir.Lohusalık… yalnızca fiziksel bir süreç değil; metafizik bir sarsıntıdır.

Bu bölümde, modern zamanların planlı anne anlatılarının ötesine geçiyor, kadim bir içsel deneyime doğru yürüyoruz.Belki de ilk defa, kendimize ve kainata aynı anda tanıklık ediyoruz.

Vanilyalı bisküvi kokan bir evde…Bir annenin yeni dünyası başlıyor.

İçimizde büyüttüğümüz çocuklara sunacağımız ormanlarımız kaldı mı? Yoksa onları da AVM otoparklarına mı mahkum ettik? Bu bölümde, annelik serüveninin başındaki birinin gözünden modern dünyanın getirdiği sıkışmışlığa, doğadan kopuşumuza ve çocuklarımızın ruhunu nasıl koruyabileceğimize bakıyoruz. Max Porter'ın "Lanny"si bize ne hatırlatıyor? Kaybolan bir çocuğun hikayesi üzerinden kendi kayıp özümüzü, Kelt bilgeliğini ve "Gerçekçilik istemiyorum, sihir istiyorum!" diyen iç sesimizi dinliyoruz. Gelin, şehirlerin etiket nehirlerinde sürüklenirken kendi kovuğumuzu nasıl yaratabileceğimizi konuşalım.

Pazar günlerinin hissini her zaman başka bir şekilde yaşamaya başladım. Acelecilik ve birleşme kelimelerini çağrıştırır bana. Aynı zamanda korku. Mesela çocukken en sevdiğim yerin okul olduğunu bile bile ilk ders Matematik ise bunun stresini geceden yaşardım. Ya başarısız olursam? Pazar günleri, ailecek sonraki haftaya hazırlıktı hepimiz için. Yeni umut, yeni başlangıçların son akşamında içimde akışkan his belirirdi. Yaşamda olduğumu kendime hatırlattığım nadir anlardan biriydi. Buradasın ve bugün bir daha asla geri gelmeyecek. Nasıl yani ? Nefret mi ediyorum şimdi?